Dingen waar ik trots op was in 2018

Het voelt een beetje vreemd, de eerste post op deze blog meteen zo persoonlijk maken. Ik weet hoe het hoort: een verhaaltje over wie ik ben en wat je kunt verwachten, daarna een band opbouwen met lezers en na een tijdje zijn die pas geïnteresseerd in wat ik in vredesnaam doe met mijn leven (spoiler: niet bijster veel). Als je voor het eerst op deze spiksplinternieuwe blogpagina komt denk je dus wellicht: wie is zij en waarom denkt ze dat ze mij iets te vertellen heeft?

Het punt is: gelukkig denk ik dat ook niet. Deze nieuwe blogpagina voelt niet als een nieuw begin, maar als thuiskomen: in 2017 schreef ik voor het laatst op Muy Maaike en Colours ’n Cooking. Daarna heb ik weliswaar regelmatig mijn mening gespuid (eh?) over dingen die me aan het hart gaan op Bedrock, waar ik stage liep en nu freelancewerk doe. Maar schrijven over echt persoonlijke dingen deed ik alleen nog in mijn dagboek. Oké, en op WhatsApp. (Aan alle mensen die dat moeten aanhoren: sorry.)

Mijn oude blogs voelden niet meer goed, maar ik miste wel een plek waar ik gewoon kon schrijven zonder dat de pageviews iets uitmaakten, dus voilà, hier ben ik. Op maaikekooijman.nl/blog. Die naam kan ik gelukkig niet echt zat worden. En ja, het is ook mijn portfoliowebsite, dus soms wil ik schrijven over taal en fotografie. Maar als ik kwijt wil waar ik trots op was in 2018, dan kan dat ook gewoon. (Nog een reden waarom het fijn is om weer te kunnen bloggen: als ik geen moeite doe om Kort en Bondig te schrijven – want lezers zijn lui en het is bijna 2019 en zo – ben ik nogal lang van stof.)

Een manier van zelfliefde

Afijn, trots dus. Toen ik aan mijn ouders vroeg waar ze dit jaar trots op waren, konden ze allebei niks bedenken. Was niet zo’n belangrijke emotie, vonden ze. Ik ben het daar niet mee eens – trots is een manier van zelfliefde en ondanks dat ik daar regelmatig dipjes (‘dippen’ klinkt zo raar als het niet over hummus gaat) in heb, denk ik wel dat dat cruciaal is om gelukkig te zijn. Als je stilstaat bij de dingen waar je blij mee bent, vind je regelmatig ook het vertrouwen in dingen die nog moeten komen.

Vandaar: een lijstje met een paar dingen waar ik trots op was dit jaar. Vooral voor mezelf, maar misschien ook een beetje voor jou. Maak eens zo’n lijstje en zie wat voor goeds het je zal doen. (</zweefgedoe>)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Maaike Kooijman (@muymaaike) op

Ik ging op Interrail – Jarenlang was het mijn onbereikbare droom: Interrailen. Met de trein Europa door, dus. Een paar jaar geleden wilde ik wel alleen gaan, maar vond mijn moeder dat niet zo’n goed plan. Iets later mocht ik wel alleen, maar wilde ik dat eigenlijk niet meer – ik vond echter ook niemand die zo gek was om een maand met mij op vakantie te willen. En toen was daar Lisa, die het best wel aandurfde. (Als je wil weten of het haar mee- of tegenviel, dan moet je dat zelf wel vragen.)

Ik ben niet alleen trots dat ik het gewoon eindelijk heb gedáán – niet dromen, maar doen, dat soort dingen – maar ook dat we ons in 7 landen, 11 steden waarin we de taal niet kenden en soms niet eens de muntsoort, staande hebben gehouden. Dat we nog leven, en het nog leuk vonden ook. En o ja, dat we maar 1 keer half zijn beroofd. Lang verhaal.

Ik startte mijn eigen bedrijf – Mijn eerste grote fotografieopdracht – de showcase voor de NVPO, te zien op de pagina ‘Fotografie’  – deed ik al eind vorig jaar, maar begin 2018 schreef ik me pas in bij de KvK. Ik heb weliswaar niet veel verschillende opdrachten gedaan dit jaar (iets met twee studies en zo) maar mocht na mijn stage wel aan de slag als freelance redacteur voor onder andere Bedrock, Culy, Roomed en Famme. O, en ik voel me stiekem best volwassen voor een 21-bijna-22-jarige als ik mijn belastingaangifte doe.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Maaike Kooijman (@muymaaike) op

Ik stopte met make-up dragen – Op mijn 15e won ik via Twitter een pakketje met make-up. Van een beautyblogger die het toch niet gebruikte, geloof ik.  ‘Natuurlijk’ had ik op dat moment weleens geëxpertimenteerd met mascara, lipgloss en de immer gevreesde bronzer – nee, je mag de foto’s niet zien. Maar wenkbrauwpotlood was een openbaring. Vanaf dat moment stond ik elke ochtend een kwartier eerder op om me op te maken. Was mooi, voldeed aan de verwachtingen, en ik vond het prima.

Maar eigenlijk vond ik het helemaal niet zo prima. Soms wilde ik niet naar mensen toe als ik geen make-up droeg en daar ook geen zin in had, ik was er steeds meer tijd mee kwijt omdat ik zo perfectionistisch was/werd en ik vond mijn eigen blotebillengezicht niet meer mooi. Dus stopte ik met make-up dragen. Het hielp trouwens ook dat ik eindelijk inzag dat make-up onderdeel is van een schoonheidsideaal voor vrouwen dat gecreëerd is door de maatschappij, alleen maar om ons geld te laten uitgeven. Ben het laatste jaar ook best wel behoorlijk feministisch geworden.

> LEES OOK: Mijn ‘no make-up day’ werd een ‘no make-up life’ (en waarom jij ook geen make-up nodig hebt)

Ik gaf me op voor een salsacursus – Het leek me wel wat: salsadansen. Die vrolijke muziek, de mooie schoenen en o ja, dat er ook een cursus was zonder partner (want een danspartner vinden voor lindyhop, wat ik eigenlijk nog liever wilde, bleek vrij moeilijk). Ik had het ooit dan ook vrij hoog op mijn mentale bucketlist gezet, en dit jaar deed ik het wel even.

Of nou ja, een poging tot. Want toen de docente in de eerste les begon over mijn inner femininity en elegantie en zo, wist ik ook wel dat het niks zou worden. En ja, iemand met mijn figuur zou misschien juist goed moeten zijn in dat schudden met je bovenlijf, maar, nou, nee.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Maaike Kooijman (@muymaaike) op

Ik liep de Dam tot Damloop – Al in 2017 zou ik de 10 Engelse mijl tussen Amsterdam en Zaandam lopen met mijn zusje. We gaven ons samen op, maar zij raakte geblesseerd aan haar achillespees en moest haar ticket verkopen (ik liep ‘m wel alleen). Hoewel ik dit jaar eigenlijk niet nóg een keer wilde, liet ik me toch overhalen, dus in 2018 liepen we samen. En nog sneller ook.

Ik interviewde Megan Jayne Crabbe en Harnaam Kaur – Als ik iets leuk vind aan mijn werk, dan is het wel dat ik af en toe mensen mag interviewen. En als dat dan ook nog mensen zijn die ik heel inspirerend vind, bijvoorbeeld omdat ze grote namen zijn op het gebied van body positivity en self love, dan vind ik dat nog leuker. In 2018 kreeg ik de kans om voor Bedrock Megan Jayne Crabbe, a.k.a. @bodyposipanda te interviewen, en een paar maanden later ook Harnaam Kaur, a.k.a. The Bearded Lady. Ja, het was in het Engels en ja, ik was zenuwachtig, maar het zijn de twee stukken van dit jaar waar ik het meest trots op ben. P.S. En o ja, ik mocht ook nog Guus Meeuwis interviewen voor Culy. Ook leuk.

> LEES OOK: Megan Jayne Crabbe over body positivity: “Jij hebt de wereld meer te bieden dan een platte buik”

> LEES OOK: Activiste Harnaam Kaur is The Bearded Lady: “Ik zou nooit normaal willen zijn”

> LEES OOK: Culy spreekt Guus Meeuwis en Dick Middelweerd over hun nieuwe kookboek

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Maaike Kooijman (@muymaaike) op

Ik kocht (bijna) alleen maar tweedehands kleding – Al meer dan een jaar geleden, twee misschien zelfs, sprak ik met mezelf af dat ik alleen maar duurzame kleding zou kopen, want ik was al veganist en wilde nu weleens een stapje verder gaan. Een nobel streven, maar in de praktijk kwam het erop neer dat ik helemaal geen zin had om uit te zoeken welke winkels daar dan precies geschikt voor waren en kocht ik maar gewoon helemaal niks meer. Wel erg duurzaam, niet erg handig. Of leuk.

Tot ik bedacht dat tweedehands kleding minstens even goed is als nieuwe duurzame kleding, en United Wardrobe ontdekte. Daar kocht ik dit jaar dan ook heel wat leuke jurkjes en truien, net als bij de IJhallen in Amsterdam waar ik een aantal keer geweest ben (en ook onder andere een typmachine kocht, yes). Afgezien van een aantal nieuwe kledingstukken van de Monki – alleen van minstens 50 procent en soms zelfs 100 procent biologisch katoen – en ondergoed, sokken en sportkleding, is mijn garderobe dan ook alleen maar uitgebreid met tweedehands items. En dat vind ik best cool.

Ik vroeg eindelijk om een doorverwijzing naar de psycholoog – En dat had ik al veel eerder moeten doen. Ik moet mijn intake bij de psycholoog nog krijgen, maar ik vind het al heel wat dat ik er in ieder geval met een dokter over heb gepraat, hoe ongemakkelijk ik ook op die stoel zat. Misschien schrijf ik er nog eens over in het kader van ‘meer openheid over mentale gezondheid (of het gebrek daaraan)’. Misschien ook nog even niet.

Er zijn ongetwijfeld meer dingen waar ik trots op kan en mag zijn van een heel jaar, maar een eventueel handjevol toevallige bezoekers wil ik meer dan 1600 woorden niet aandoen. Waar het op neerkomt: 2018 is voorbij, ik ga het niet missen, maar sommige dingen waren best tof. En je mag dan misschien denken dat trots hetzelfde is als arrogantie, maar dat is niet zo. Want ik weet zeker dat er dingen zijn waar jij dit jaar mee geshined hebt, en daar mag je erkenning voor krijgen ook. Ik zou zeggen: schrijf er even 1552 woorden over en stuur die vooral naar mij. 🙂


2 Replies to “Dingen waar ik trots op was in 2018”

  1. Lisa

    Oké niemand heeft het nog gevraagd maar ik geef toch wel een beetje antwoord: het viel mee! Of nou ja, ik weet niet of het echt mee kan vallen als je van tevoren geen slechte verwachtingen had (pas toen ik in de trein zat besefte ik wat we echt gingen doen, maar heb geen moment gedacht om de trein uit te stappen of zo haha).

    Anyway, ik vind dat je echt een heel mooi lijstje hebt en ik ben ook trots op jou, en trots omdat je trots durft te zijn (snap je ‘m nog). Op naar een net zo mooi maar hopelijk nóg beter 2019 (en anders mag je natuurlijk altijd ranten op whatsapp) <3.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *